Η χαμένη Ατλαντίδα του… πόλο

Η χαμένη Ατλαντίδα του… πόλο

 Αγγελική Βύζικα

  |  09.10.2021 | 10:06

Το πρωτάθλημα του ομαδικού αθλήματος, με το «αργυρό» μετάλλιο στο Τόκιο, παραμένει…άστεγο

Από το 1970 και την πρώτη ουσιαστική επιτυχία του ελληνικού πόλο, (10η θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βαρκελώνης) έως το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, τον περασμένο Αύγουστο, έχει κυλήσει πολύ…χλωριούχο νερό στις πισίνες. Το πόλο είναι το μοναδικό ομαδικό άθλημα με 16 συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες και έγινε το πρώτο που κατέκτησε και μετάλλιο. Το να απαριθμήσουμε τα μετάλλια και τις επιτυχίες είναι περιττό, καθώς αυτά μπορεί να τα βρει ο καθένας, αν γκουγκλάρει (αδόκιμος ο όρος, αλλά υφίσταται) στο διαδίκτυο. Θα πρέπει όμως να  απαριθμήσουμε τις χαμένες ευκαιρίες, που είχε για να πάρει στην καρδιά μας τη θέση της αγαπημένης…αν όχι της επίσημης (τη διεκδικούν άλλες δημοφιλέστερων σπορ) έστω όμως της ανεπίσημης!

Γιατί θυμόμαστε αυτό το άθλημα μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, ενώ οι επιτυχίες όχι μόνο οι εθνικές, αλλά και οι συλλογικές είναι μεγάλες και σημαντικές. Γιατί σ’ ένα άθλημα, όπου ο Ολυμπιακός και η Βουλιαγμένη θεωρούνται πρωταγωνιστές (κάτι σαν τις Τσέλσι και Γιουβέντους σε αντίστοιχες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και δεν είναι τυχαία η σύγκριση) δεν σφάζονται… τα κανάλια για να το αποκτήσουν;

Το περασμένο καλοκαίρι δεν ήταν μόνο η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών που πήγε καλά. Πήγαν καλά όλα τα εθνικά συγκροτήματα, όλων των ηλικιών και των δύο φύλων (ποιος ξεχνάει και το χρυσό μετάλλιο της εθνικής γυναικών, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σαγκάης το 2011). Πήγε γενικά καλά το άθλημα. Κι όμως εδώ και δύο εβδομάδες έχει αρχίσει το πρωτάθλημα της Α1 ανδρών και δεν το δείχνει κανένα κανάλι. Πριν λίγα χρόνια το πρωτάθλημα είχε βρει συνδρομητική…στέγη, αλλά η ομοσπονδία θέλησε να το δώσει στην «ανοιχτή» τηλεόραση (για να το βλέπουν όλοι) με την ΕΡΤ να δείχνει ενδιαφέρον, καθώς κανένα από τα ιδιωτικά κανάλια δεν έδειξε την ανάλογη ζέση. Πολλοί θεωρούν το πόλο «αντιτηλεοπτικό» υποστηρίζοντας ότι όλη η δράση γίνεται κάτω από το νερό. Το θέμα αυτό έχει λυθεί εδώ και χρόνια με τις κάμερες μέσα στο νερό, που δείχνουν τα πάντα. Η δημόσια τηλεόραση και εφέτος είναι αυτή που…παίζει μόνη της στο τηλεοπτικό τοπίο, χωρίς όμως να έχει «κλειδώσει» η μετάδοση των αγώνων. Ακόμη τουλάχιστον…

Τι φταίει λοιπόν; Φταίει η Ομοσπονδία που θέλει να πουλήσει πιο ακριβά ένα προϊόν που δεν το αγόραζαν τα κανάλια ούτε όταν τους προσφερόταν φθηνότερα; Φταίνε τα κανάλια, που δεν εκτιμούν το προϊόν; Είναι κάτι σαν το μυστήριο της Ατλαντίδας, που υπάρχει ο μύθος της, αλλά με αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα, το που βρισκόταν και πότε χάθηκε. Σίγουρα το πόλο στη χώρα μας δεν είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι ούτε μπάσκετ…είναι όμως το φοβερό γυριστό σουτ του Γιώργου Αφρουδάκη, στα 11,5 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του «μικρού» τελικού κόντρα στην Κροατία. Για να δανειστώ γνωστή ατάκα συναδέλφου…το έβαλε το αγόρι και χάρισε το χάλκινο μετάλλιο, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ.

Είναι η «σφαγή» του Ολυμπιακού στο ακυρωθέν γκολ του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου το 2001 στον τελικό του Champions League κόντρα στη γηπεδούχο Γιουνγκ, που στέρησε τελικά τον τίτλο στους «ερυθρόλευκους».

Το πόλο είναι αυτά και άλλα τόσα… Ελπίζουμε σύντομα να βρεθεί λύση και να μπορέσουμε να δούμε τους «αργυρούς» ολυμπιονίκες να αγωνίζονται και στο ελληνικό πρωτάθλημα.